گونتر رال



گونتر رال

گونتر رال

Günther Rall

متولد 10 مارس 1918 ، مرگ 4 اکتبر 2009 سومین خلبان برتر جنگنده شکاری تاریخ است.او در جنگ جهانی دوم 275 پیروزی بدست آورد که 275 مورد آن در جبهه شرق بود که 241 مورد ان در برابر نیروی هوائی شوروی بود.او مجموعا 621 ماموریت جنگی انجام داد و در طول آن 8 بار سقوط کرد و 3 بار نیز به شدت زخمی شد.او در فتح فرانسه ، نبرد بریتانیا ،جنگ بالکان وکرت شرکت داشت.او جنگ را به عنوان یک ستوان جوان شروع کرد ودر پایان و هنگام تسلیم شدن به درجه فرماندهی اسکادرانJG 300(ژنرال)رسیده بود. جوانی رال در گاگناو شهری کوچک در ناحیه جنگل سیاه در آلمان به دنیا آمد.پدر او تاجر بود.او به ارتش ملحق شد و به درجه افسری رسید.او به دانشکده جنگ در درسدن رفت و سپس با تشویق دوست صمیمیش به لوفت وافه پیوست و در سال 1938 به عنوان خلبان فارغ التحصیل شد وبا درجه سروانی(ستوان دومی)به اسکادران JG 52 ملحق شد جنگ جهانی دوم نبرد فرانسه اولین نبرد رال در جریان فتح فرانسه بود.در 12 می 1940 اولین پیروزی خود را بدست آورد. سه جنگنده Curtiss H75-C1 P-36 Hawk فرانسوی به یک اسکادران آلمانی که رال جزو آنها بود در ارتفاع 26000پائی حمله کردند رال موفق شد یکی از آنها را سرنگون کند.او بعد ها گفت :"من در اولین نبردم بسیار خوش شانس بودم این نبرد به من اعتماد به نفس بسیاری بخشید....و همچنین یک حس ترس در من پديدار شد .چون که هواپیمای من هدف رگبار هواپیما دشمن قرار گرفت در 18 ماه می گونتر رال موفق شد يك خلبان ديگر را در نبرد فرانسه سرنگون نمايد. اين خلبان یکی از خلبانان اسكادران چكسلواکی آزاد به نام اتو هاينز ليچك بود كه در آن روز از مرگ جان سالم به در برد. نبرد بریتانیا بعدها اسکادران JG 52 به کالیاس برای شرکت در نبرد بریتانیا منتقل شد.یک هفته بعد بدلیل وارد آمدن خسارات سنگین به JG 52 آنها در جولای 1940 به ابرلویتنانت منتقل شدند. با این وجود در 25 جولای 1940 گونتر رال موفق شد سمت فرماندهی را كسب نمايد و در اسكادران هشتم JG52 نايب كاپيتان شد و يك هفته بعد در 1 آگوست 1940 او به مقام ستوان تمامی نائل شد. گونتر رال با واحد JG52 آنقدر برفراز انگلستان جنگيد تا اينكه به دليل تلفات زياد اين واحد جايش را به واحدی ديگر داد.

گونتر رال

نبرد یوگسلاوی و یونان دولت یوگسلاوی اقدام به آزار و اذیت اقلیت آلمانی می نمود لذا آلمان برای نجات آنها در بهار سال 1941 اقدام به لشکرکشی به یوگسلاوی نمود که رال نیز در این نبرد شرکت نمود. او همچنین در تهاجم هوائی عملیات مرکور برای فتح جزیره کرت در جون 1941 فعالانه شرکت داشت و نقشی تعيين كننده در هوابرد چتر بازان آلمانی ايفا نمود پس از اين موفقيت درخشان واحد JG52 به منظور جلوگيری از بمب باران چاه های نفتی رومانی توسط شوروی به اين كشور اعزام شدند. جبهه شرق با آغاز عمليات بارباروسا رال امكان كسب پيروزيهای بيشتر را پيدا كرد. او در مدت سه روز در ماه ژوئن 3 مين و چهارمين و 5 مين پيروزی خود را كسب نمود. در مدت 5 روز رال و اسكادران تحت امر وی موفق شدند 50 هواپيمای شوروی را منهدم سازند. او در ماه اكتبر موفق شد 12 پيروزی ديگر را به دست‌ آورد و پس از آن برای ادامه ماموريت به گروه ارتش جنوب پيوست. در 28 نوامبر 1941 رال 37 مين پيروزی خود را بدست آورد ولی خودش هدف قرار گرفت و سقوط نمود. او اگر چه سعی نمود تا هواپيمايش را در خطوط نيروهای خودی فرود آورد اما سرانجام سقوط كرد. خدمه يك تانك آلمانی موفق شدند او را از كشته شدن در ميان لاشه های هواپيما نجات دهند. نتيجه عكس برداری نشان داد سه نقطه از كمر او شكسته است. در دسامبر 1941 دكترش به او گفت كه ميبايست با خلبانی خداحافظی كند و بايد به يك درمانگاه در وين اعزام شود. دكترش گفت او ديگر قادر نخواهد بود راه برود اما گونتر رال اين گفته دكتر را به مبارزه طلبيد و يكسال بعد و در آگوست 1942 به صحنه عمليات بازگشت. در زمان استراحت پزشکی با يك پرستار آشنا شد و با او ازدواج نمود. از ماه آگوست تا نوامبر همان سال رال ادعا نمود که 38 پيروزی ديگر كسب نموده است و رقم كل پيروزيهای خود را به عدد 101 رسانده است و در 3 سپتامبر 1942 به دريافت صليب شواليه نائل شد و در 26 اكتبر همان سال شخصا توسط آدولف هيتلر به دريافت برگ بلوط برای صليب شواليه خويش مفتخر شد. در آوریل 1943 به درجه كاپيتانی دست يافت و در 20 آوريل موفق شد 5000 مين كشته را بر نيروی هوائی دشمن تحميل نمايد. در 6 جولای 1943 به فرماندهی گروه اسكادران سوم JG52 منصوب شد و در 7 آگوست 1943 به 150 مين پيروزی دست يافت و در پايان سپتامبر 200 مين پيروزی، شمشير طلا برای صليب شواليه اش را به ارمغان آورد. در ماه اکتبر گونتر رال با ساقط نمودن 40 هواپیمای نیروی هوائی شوروی بهترین ماه را در دوران حرفه ای خود گذراند. یک ماه بعد او پس از والتر نووتنی دومین خلبانی بود که موفق به کشتن 250 تن از خدمه پروازی دشمن (اعم از خلبان و تیربارچی و ...) گردیده بود.

 گونتر رال بعد از 200امین پیروزی

گونتر رال بعد از 200امین پیروزی
والتر کروپینسکی دیگر خلبان معروف آلمانی سمت چپ رال

در سال 1943 رال با سرنگون کردن 151 هواپیمای دشمن پشت سر والتر نووتنی با تعداد 196 هواپیما و هرمان گراف با 160 هواپیما قرار داشت و نفر سوم لوفت وافه بود. در 19 آوریل 1944 گونتر رال به JG11 منتقل شد و فرماندهی گروه اسکادران دوم JG11 را به دست آورد. این واحد مسئولیت دفاع از سرزمین آلمان در برابر حملات هوائی متفقین را برعهده داشت. در 1 ماه می 1944 رال به درجه سرگردی رسید و تا پایان جنگ در این سمت باقی ماند. در 12 ماه می گونتر رال با یک گروه از هواپیماهای آمریکائی برفراز خاک آلمان درگیر شد و در جریان این نبرد در ابتدا موفق شد سرهنگ هوبرت زمک که یکی از مشهورترین خلبانان آمریکائی در جنگ دوم جهانی بود را سرنگون نماید و سپس خود وی نیز هدف قرار گرفت و مجبور به ترک هواپیمایش گردید. او مجروح شده بود و برای چند ماه در بیمارستان بستری شد. کسی که رال را سرنگون کرده بود یک خلبان آس آمریکائی از گروه 56 شکاری USAAF به نام کاپیتان جوزف پاور بود. زخم های گونتر رال دچار عفونت شد و او مدتی نسبتا طولانی بستری گردید. او به دلیل آنکه با بستری شدن در بیمارستان نمی توانست از مردم آلمان در برابر حملات هوائی مرگبار متفقین دفاع نماید ناراحت بود. زمانی که نقشه هواپیماهای آمریکائی به منظور شناخت نقطه ضعف و قدرت آنها به دست رال افتاد او از کیفیت و قدرت بالای آنها در حیرت فرو رفت. او دریافت این هواپیماها جادار، گرم، و مسلح و زرهپوش میباشند و با موادی ساخته شده اند که در آلمان امکان تهیه آن وجود ندارد. او سرانجام در ماه نوامبر به پست خود بازگشت.

رال بعد از 250 امین پیروزی

رال بعد از 250 امین پیروزی

در ماه های پایانی جنگ او در JG300 که در فرودگاه های جنوبی آلمان میجنگید فعالیت نمود. در این زمان نبود امکانات و تدارکات جنگی از پرواز بسیاری از هواپیماهای آلمانی ممانعت می نمود ولی او با وجود این مشکلات به پروازهای عملیاتی خود ادامه می داد. او به مردان خود توصیه نمود که از مرگ احمقانه بپرهیزند و سعی کنند تا برای پس از جنگ زنده باشند. با پایان جنگ او به اسارت قوای آمریکا درآمد. او در کتاب خاطرات خود می نویسد که خلبانان انگلیسی از همتایان آمریکائی خود بهتر و جسورتر بودند زیرا آمریکائی ها در پایان جنگ و به شکلی انبوه آمدند. آمریکائی ها که به تازگی با تکنولوژی جنگنده های جت آشنا شده بودند خلبانان آلمانی را که با این هواپیماها پرواز میکردند را گردآوری کردند و به پایگاهی در دهکده بووینگ دون در اطراف همل هامپستد متقل کردند. آنها به انتقال تجربیات خود به متفقین ترغیب شدند و در اینجا بود که رال با یک خلبان مشهور انگلیسی به نام روبرت استنفورد توک آشنا شد و آنها دوستان خوبی برای یکدیگر شدند. بعد از جنگ رال پس از بازگشت به آلمان نتوانست شغلی بیابد لذا یک شرکت کوچک چوب بری راه اندازی کرد و سپس به کار در شرکت زیمنس مشغول شد ولی در سال 1953 از آنجا خارج شد و در سال 1956 پس از ملاقات با یکی از دوستان زمان جنگ که او نیز خلبان بود وبا تشویق های او برای پرواز مجدد دوباره به ارتش پیوست. از 1 ژانویه سال 1971 الی 31 مارس 1973 رال به سمت بازرس کل نیروی هوائی آلمان غربی برگزیده شد یکی از وظایف او نظارت بر توسعه مهندسی جنگنده F-104 بود تا قبل از خرید مطابق نیازها آلمان بهینه سازی شود که این امر منجر به تولید ورژن F-104Gشد او به جایگزینی صندلی چتر نجات برای موارد ایمنی اصرار داشت. از 1 آوریل 1974 الی 13 اکتبر 1975 وابسته نظامی آلمان غربی درNATO (ناتو) شد

رال با سمت بازرس کل نیروی هوائی آلمان غربی

رال با سمت بازرس کل نیروی هوائی آلمان غربی

در سال 1975 رال سفری سه هفته ای به آفریقای جنوبی انجام داد و در آنجا میزبان سیاستمداران آن کشور شد.جزئیات این سفر در مجله هفتگی اشترن چاپ شد و باعث یک جنجال بزرگ شد زیرا آفریقای جنوبی در آن زمان دارای حکومت آپارتاید بود و این شبهه ایجاد شده بود ناتو از این رژیم حمایت می کند به دنبال این رسوائی سیاسی و جنجال مطبوعاتی مافوق های او اعلام کردند که از این سفر بی اطلاع بوده اند و گئورگ لبر وزیر دفاع آلمان رال را مجبور به پذیرش بازنشستگی نمود.


گونتر رال در کنار یک مستراشمیت

گونتر رال در کنار یک مستراشمیت

او در زمان بازنشستگی دارای درجه ژنرالی بود. گونتر رال که شاهد تقسیم دو آلمان بود در سال 1992 اتحاد مجدد دو کشور را شاهد بود و در سال 2004 کتاب خاطرات خود به نام خاطرات پرواز من را نوشت. او دو روز قبل از مرگش دچار یک حمله قلبی شد و در 4 اکتبر 2009 در سن 91 سالگی در خانه اش در شهر باد رایشن هال در آلمان درگذشت.