رودولفو گراتزیانی

 رودولفو گراتزیانی

Rodolfo Graziani

متولد 11 آگوست 1882 ، مرگ 11 ژانویه 1955 گراتزیانی در شهر فلیتینو در ایالت ( لازیو )ی ایتالیا به دنیا آمد. او در جنگ اول جهانی شرکت نمود و به عنوان جوانترین سرهنگ ارتش پادشاهی ایتالیا به این مقام رسید. در دهه 1920 گراتزیانی به فرماندهی ارتش استعماری ایتالیا در لیبی منصوب شد و ماموریت یافت شورشیان سنوسی در لیبی به رهبری عمر مختار سرکوب نماید. او در این کشور تعداد زیادی اردوگاه نگهداری از اسیران و غیر نظامیان سنوسی را دایر نمود که افراد محصور در این اردوگاهها یا کشته می شدند و یا می مردند. آنان سرنوشتی جز کشته شدن با طناب دار و یا شلیک گلوله و یا مرگ بر اثر قحطی و یا بیماری نداشتند. گراتزیانی در این کشور لقب فزان که در زبان عربی به معنی قصاب میباشد را یافت ( فزان همچنین نام یکی از ایالات کشور لیبی می باشد ). از سالهای 1925 تا 1930 گراتزیانی سمت جانشین فرماندار ایتالیا و از سالهای 1930 تا 1934 سمت فرمانداری ایتالیا در لیبی را یافت. او در سال 1934 از این سمت کناره گرفت و در سال 1935 فرماندار ایتالیا در سومالی ایتالیا شد. در طول سالهای 1935 تا 1936 او فرمانده ارتش ایتالیا در جنگ دوم ایتالیا واتیوپی شد.

گراتزیانی در لیبی

گراتزیانی در لیبی

در جریان این جنگ ها گراتزیانی با استفاده از تسلیحات شیمیائی در جنگهای اوگاندا و گناله دوریا دست به کشتار گسترده غیر نظامیان و نظامیان زد. او سپس فرماندار کل اتیوپی شد. در 18 فوریه 1937 دو مرد که دارای ملیت اریتره و عضو جنبش مقاومت این کشور بر ضد ایتالیا بودند به نامهای ابرهه بوچ و موگس آگسدوم در آدیس آبابا تلاش کردند با یک نارنجک دستی گرازیانی را ترور کنند اما این ترور ناموفق بود. به مافات این ترور 30 هزار نفر از مردم اتیوپی که نیمی از آنان را جوانان این کشور تشکیل می دادند توسط ایتالیا ئی ها کشته شدند. گراتزیانی از 1939 تا 1941 فرمانده ستاد ارتش پادشاهی ایتالیا بود. پس ازمرگ مارشال ایتالو بالبو گرازیانی فرمانده ارتش ایتالیا در شمال آفریقا شد. در سال 1940 موسولینی دستور داد گرازیانی با فرماندهی ارتش دهم به مصر حمله کند اما این حمله منجر به شکست سختی برای ارتش ایتالیا و گراتزیانی شد و این تصور را شدت بخشید که ارتش ایتالیا فقط توان جنگ با ارتش های برهنگان آفریقائی را دارد. گراتزیانی در سال 1941 جایش را به ایتالو گاریبالدی داد. گراتزیانی تنها کسی بود که پس از کودتا بر ضد موسولینی به او وفادار ماند. گراتزیانی همچنین وزیر دفاع موسولینی در دولت کم عمر جمهوری سوسیالیستی ایتالیا درست قبل از اتمام جنگ جهانی بود (دولتی که موسولینی در مقابل دولت ویکتور امانوئل سوم و مارشال بادوگیلیو در شمال کشور برپا کرده بود).

مقامات دولتی آلمان و ایتالیا حضور در مراسم تشییع
جنازه رئیس پلیس رم و عضو برجسته حزب فاشیست آرتورو Bocchini در 21 نوامبر 1940.
از چپ به راست، کارل ولف، راینهارد هایدریش، ناشناخته است، هاینریش هیملر، امیلیو دی بونو، گراتزیانی، و هانس گئورگ فون ماکنسن.

پس از پایان جنگ او توسط متفقین برای مدت کوتاهی در زندان سان ویتور در میلان زندانی بود. در سال 1950 یک دادگاه ایتالیائی او را به دلیل همکاری با نازیها محکوم به 19 سال زندان نمود ۱۹ سال حکم زندان او بخاطر نزدیکی او به دولت فاشیست ایتالیا و همچنین جنایت‌های جنگی او در اتیوپی و لیبی بهمراه مارشال بادوگیلیودر خلال جنگ و در زمان فرمانداری نظامی او در اتیوپی بود حکمی که تحت عنوان پیروی از دستور نقض شد. او در ۱۹۵۳ رییس افتخاری حزب حرکت سوسیالیستی ایتالیا شد. در ۱۹۵۵ در سن ۷۲ سالگی در رم به مرگ طبیعی در گذشت.